Bu gün 28 apreldir. Azərbaycanıın 28 may Respublika gününə düz bir ay qalıb. Həmin gün məlum məslədir ki, hər bir özünə və qələminə hörmət edən jurnalist Məmməd Əmin Rəsulzadədən yazır. Amma gəlin etiraf edək ki, bu gün Azərbaycan öz ziyalıları və böyük tarixi ilə iftixar edəcəyi halda ildə cəmi iki dəfə Məmməd Əmin Rəsulzadəni xatırlayır. Bu bir Məmməd Əminin doğum günü 31 mart, digər isə Azərbaycan Demokratik Respublikasının yarandığı gün, yəni Məmməd Əmin Rəsulzadənin ikinci doğum günü olan 28 maydır. Amma əslində bu gün Azərbaycanın müstəqilliyinin və suverenliyinin qorunmasının hər dövründə zəhməti keçmiş bütün ziyalıları hər dəfə üç rəngli bayrağımız dalğalananda xatırlanmalı və hörmətlə anılmalıdır. Bunun üçün məjhz müəyyən olunmuş günlərə ehtiyac yoxdur. Bayrağa baxdıqda və onun “Bir kərə qalxan bayraq, bir daha enməz” kimi fikrini uşaqdan böyüyə əzbər dediyini gördükdə, insan fəxr hissi duyur! Sizcə bu fəxrdən ildə iki dəfə yazmaq az deyilmi? Mən bu ənənəni pozmaq istədim. İstədim ki, yalnız 28 may tarixində deyil, müstəqilliyimizin bütün tarixlərində Azərbaycanın adını qürurla tarixə yazan ziyalılarımız var. Bu anılmalıdır! Yad edilməlidir! Unudulmamalıdır! 1918-ci il müstəqilliyimiz Məmməd Əmin Rəsulzadənin adı ilə bağlıdırsa, 1993-cü il müstəqilliyimiz Ulu Öndər Heydər Əliyevin adı ilə bağlıdır. Biz bu cür azərbaycan övladlarını yetişdirən torpağımızla fəcxr etməliyik. Ona görə də, tariximizi ildə iki və ya üç dəfə deyil, hər gün bayrağımıza baxanda yad etməliyik.
Bu məslə ilə bağlı Məmməd Əmin Rəsulzadənin nəvəsi, dahi rəssam Rəis Rəsulzadənin də fikrini öyrəndik. Rəis Rəsulzadənin sevincini dil ilə ifadə etmək mümkün deyildi. Ona görə də, onun sözlərini olduğu kimi sizlərə çatdırıram: “Cox sağolun! Diqqətinizə görə təşəkkür edirəm Ülkər xanım. Nəhayət bir nəfər, sizin simanızda, ,,tapıldı '' və bu məsələni dərindən duyub düşündü. Bu çox ağrıdıcı və acı bir həqiqəti siz ,,korrektə'' etmək fikrinə düşmüsünüzsə, bu çox gözəl haldır! Dövlət tərfindən bu gün mənim babamın xatirəsinə böyük hörmət və sayqı var. Bunu etiraf etməliyəm. Amma siz məni çox sevindirdiz. Sizə bu işdə uğurlar diləyirəm. Nəticəsindən asılı olmayaraq, mən çox sevindim! Nəhayət ki, bu səhər özümə bir dost, bir həmfikir tapdım!”

Hesab edirəm bu yazı bir çox jurnalist və qələm heyyətinə anım gününün tarixlə deyil, yaddaşla ölçüldüyünü bir daha sübut etmiş olar...



Ülkər